Sana hâlâ öfkeliyim,
Senin kendi söylediklerine,
Yüreğin sağır mı?
Her seferinde gözümü yummadım mı?
Her seferinde sabırla susmadım mı?
Ve ne kazandım?
İhanet iftirası,
Ve daha yüzlercesi.
Bunu da yaptın bana...
Duygularımdan ötürü;
Kırmamak için kırıldım,
Herşeyi içime attım,
Ne kazandım?
Sevgime inanmayan,
Sürekli suçlayan,
Kırıcı sözler...
Nasıl?
Beni tanıdın mı gerçekten?
Ben seni tanıdım mı?
Neleri seversin,
Neler düşünürsün?
En basit soruları bile bilmiyorum.
Tek bildiğim şeyler,
Sarf edilen o sözler...
Aşka bakış açımız farklı,
Bana eski aşklarının hâlâ sende izlerinin olduğunu ve hâlâ güzelliklerine hayran olduğunu bile söyledin!!!
Ama beni ihanetle itham ettin!
Birkaç gün önce bana duyduğun kinden
Beni unutamayacağını söyledin!
Ben herşeyi sindirmeye çalıştıkça sen durmadın hep devam ettin!
Eğer benim yüzümden üzüldüysen,
Kırmamaya çalıştığım halde,
Düşsel aşk değil sana göre,
Oysa benim hiç kavuşma hikayem olmadı.
Ben hep içimde,düşsel olarak yaşadım.
İlk gelip kötü söz eden sendin,
Nefreti başlatan da sendin.
Hiçbir zaman senden vazgeçmemiştim,
Ama sen bunu görmedin!
Başkasının koruması altına girecek,
Güçsüz olarak ta gördün beni.
Ben aşk uğruna herşeye katlandım,
Aşk şahit buna sen olmasan da!
Aşk uğruna her şeye katlandım,
Bana söylenen hakaretlere de,
Senin gelemediğin ama verdiğin haksızlığa da,
Sonuç değişti mi?
Yine kazandığım nefret...
Aşka sitem dahildi.
Hakaretler değildi...
©şiiryazan.
Ş