İstemeyerek ayrılır ya yaprak dalından sessizce,
Dal bırakır ya yaprağı bedeninden çaresizce,
İşte öyle kopuyorsun sevdiğinden ümitsizce.
Kanatların bırakıyor sevdiğini düşüyor yere sessizce....
Sanki kırılmışcasına bırakıyor yaprak dallarını.
Ağaç suçluymuş gibi bakıyor başından aşağı.
Mevsimi gelince yeşeriyor dallar sanki gökkuşağı.
Ama kırılmış ya bir kere sonbaharda bırakıyor yine sevdiği dalları...
Beklemediğin bir tokat gibidir kırılmak.
Sevdiğin insanı ister kalbin yerden yere vurmak.
Tam ısındım dersin seversin kendini kırarak,
Mevsimi gelir düşer yaprak dalından kırılarak...
Y