Hüzün, efkar yine çökmüş yüreğine.
Gönlün harap, dönmüş bir virane ye.
Günün perişan, biraz dinlenip uyumak istersin, ama nafile.
Gecen geçecektir yine uykusuz,
Çünkü seni teselli edecek gönülde kalmamış tek bir huzur.
Çoktan kırıldı tutunduğun umut dalları.
Bir an çok bunaldım deyip dört duvar arasından çıkıp,
Bir nefes almak istersin. Gözlerin bakar masmavi gökyüzüne, gördüğün ışıl ışıl ışık saçan göğün yıldızları.
Senden ne kadar da uzak umutların bir bir yıkılır,
Yine hep aynı yerdesin, çoktan kırıldı tutunduğun umut dalları.
Yine gönlünde var hüzün, gözlerin nemli,
Sinen ıslak kalp ritimlerin,
Tedirgin, panik atak, titriyor el ayak.
Yürekten gelir bir haykırış, feryat,
Bütün cihanı titretircesine haykırmak,
Ama sendeki sabır gönlüne vurur pranga, dil yine suskun.
Susmayı tercih edip sükut edercesine,
Çünkü çoktan kırıldı tutunduğun umutları.
Şimdi çok çaresiz, kanadı kırılmış,
Acılar içinde çırpınan bir serçeden farksız,
Bir anne şefkatine muhtaç, sevgisine hasret gidersin.
Babasından dersen hiçbir sevgiyi tatmamış gibi, yürek buruk,
Ama gönül sevgisiz yaşayamaz ki.
Yaşanmayan bir sevgi insan arayışında olur,
Buldum derken bir sevgi,
O sevgisinden de mahrum kalırsa gönül,
Darbe üstüne darbe yersen. İşte o zaman kırılır tutunduğun umut dalları,
Kırılmayan tek dal kalmış, hüzün çökmüş gönüle ya, Hakk derse...
©hasanbey.
H