Bir içimlik kahve de çektim hatır niyetine baş eğmeleri
Kırk yıllık değildi belki de ben öyle
zannettim
Tutup kapattım tersine fincanımla birlikte hayallerimi
Karşımda saçlarının örgülerine ipler sarmış bir kadın
Anlatacak sandım senden sonra kalanları
Açtı usulca fincanı baktı yüzüme
Dedi bir dert perdahlanmış yüreğine
Sığdırmış bu gönül ne var ne yoksa içine
Manasız bir bekleyişe girmişsin
Dedi vazgeç var git işine
Ben sandım üç vakte kadar gelecek
beklediğin
Meğer o kadar da hatrı yokmuş
sevmelerimin
Kırk yılı bırak kırkgün etmemiş
sen de yerim
Telvelere umut bağlamak ne zor
sevgilim
Çünkü sen hiçbir zaman dönmeyeceksin.....
©halleberry
H