Onca karmaşanın arasında,
En kolayı ve en ihtişamlısıydı:
Tanrı'nın mükemmelliği ile bezenmiş güzelliğine şiirler yazmak.
Kâinattaki tüm kelimeler yakışırdı sana,
Ama hepsi eksik,yarım kalırdı yanında.
Sana benzetme bulmak belki de en kolay işimin tek imkansız tarafı.
Sevmek...
Sevmek ne kadar da güzeldi seni,
Her gün sana imrenerek bakmak.
Yürüdükçe kaybolduğum,
Baktıkça zihnimi bertaraf eden:
Yüzün,
Ruhun,
Bedenin.
Anlam vermek bu kadar zor muydu?
Hep iç geçirmek,
Dizlerin dibinde dovünmek.
Nereden çıktın karşıma?
Kaybolmuşken onca insan içinde.
Herkesten farklı deli yanın,
Yüreğime bıraktığın dermansız sancın.
Canım her yandığında,
Daha da iniyor derine.
Söküp atmak her gün biraz daha zor geliyor.
Başaracak mıyım, seni tek başına bırakmayı?
Öylesine sonsuz ve hayret vericiyken aşkın;
Aklımdan dahi geçmedi yalnızlığın.
Kalbimin kapıları her daim açık,
Yolu çok belirgin;
Kırlangıçlar uçuşuyor,
Papatyalarla bezeli.
Hani bir gün olurda gelmek istersen:
Bıraktığın, kaybolduğum yerdeyim.
©srf_ozsoy
S