Kara kırlangıçlar yine sardı dünyamı
Güneş gören balkonuma yuva kondurdular
Hergün pencereden beni gözetlediler
Dokunsam beni vuracaklar
Uçmalarından yuvayı boş bırakmadılar
Hayatın güzelliği mutluluğuma ateş vurdu
Onlar artık geri dönmeyecekler biliyorum
*****mış hanimeli anaları
Biri gider biri gelir yavru kırlangıçları
Bir kez daha açacaklar kanatlarını
Öncekinden daha güçlü çırpınışları
Yağmurla, dolu bastırır dışarıda
Yuvada sessizlik olur bu havada
Damlaları gözyaşı görüyorum
Yağışları hüzün olan
Belki son kez gidecekler bilemem
Belkide artık geri dönmeyecekler
Bir çift kırlangıç yuvası
Yine sessizlik çökecek sefa manzaramda
Güneş belkide onların gidişi için bir daha aydinlanmayacak,,,!
R