(Güzel insanlar tanıdık.
Onları kırıp üzmemek için insanın dili olmamalı,
gözleri olmamalı,
eli kolu olmamalıydı en iyisi.
Tüm bu duyulara sahip kılındıysak eğer
onlarla hiç karşılaşmamalıydık da belki...)
Ama,iki yanı hep yeşil ağaçlarla ve çiçeklerle bezeli,
zemini taş yapılı bir sokakta olmasa da karşılaşmış olduk.
Göz göze hiç gelmeden birbirimize bakmış,
Karanlık bir boşlukta kendi yoluna giden iki ayrı yarım kürede yan yana durmuş bulunduk.
Şimdi, o güzelliği görmemek,
hiçbir şey konuşmamak lazım.
Ve çekiminden kurtulmak için onun girdabından
bize insanüstü bir güç lazım.
Misal:
Kuşlar, cancağızım
Kuşlar...
Bir dalı kırmadan gitmeyi
çünkü en güzel biçimde yalnızca onlar anlatırlar.
©sonsuz.a.y
A