Bazen hayatımızda her şey öyle dengesiz , öyle inişli çıkışlı ilerler ki biz aydınlığın ne demek olduğunu anlayamadan karanlığa gömülürüz . Sonra karanlığa üzülemeden aydınlığa çıkarız . Bir ayağımız çukura girer , diğer ayağımız düze çıkar , tam düze çıktık derken bu sefer diğer ayağımız çukura girer , çukurdaki düze çıkar . Bir yanının yanışına üzülürken diğer bir yanının donduğuna şahit olursun . Gözlerini bir siyaha açarsın , bir beyaza . Pencerenin ardında saklanır , güvende olduğunu sanırsın sonra bir bakarsın aslında evim dediğin yer bir kaldırım kenarından farksızmış . Bazen evin öyle yabancı gelir ki yıllarca kaldırım kenarında yaşamış gibi hissedersin . Fakat ne olursa olsun ne kadar yabancı hissedersen hisset evini özlersin . Bazen üşümeyi özlersin , ağlamayı özlersin , kötü dediğin ne varsa özlersin , çaresizliği bile özlersin . Sana evini hatırlatan her şeyi özlersin . İnsan hep iyi anılarını özlemez , bazen kötü anılarımızı da özleriz çünkü aslında o anıları değil o anıları yaşayan kendimizi özleriz
. Mehmet yiğit
©memoygt65
M