Birden vurdumduymaz olmayı öğretti bana hayat,
Nasıl tebessüm ederim ki korkarak geçerken her saat?
Ben bir ağaç mıyım da acılarımı kopardılar dalından?
Sanırım rüzgar suçsuz, yaprak alıngan.
Sözüme kulak bulamadığım her vakit.
Duvarlara değil de elimde ki kaleme döktüm içimi,
Bir gün baharı beklerken gelirse zaman sakit,
İşte o gün sen boşaltırsın gözünden en büyük sicimi.
Çatkapı dalar bazen yüreğime tedirginlik,
Duyguları sorma zaten,
Umursamadılar, biz çok mahvedildik.
Ama umut vadediyoruz halen.
Bunlar yüreğine kısa kısa mektuplar olsun,
Ben yazarken sayfalar da gözyaşlarımla dolsun.
Belki bir gün yine ben hissederim yokluğumu,
Bir de yine sensiz tamamlarım bu yolculuğumu.
©gurkanshn
G