Halimde ki katreler dünüme benzer yorgunluktan ibaret,
Güneşimin doğuduğu günlere katmazsam onları,
Tek dostum olan yalnızlığıma oluyor koca bi ihanet.
İşte bu yüzden ağlamaklı bitirdim yıllar boyu sonları.
Deryalar da rastladığım hoyrat sahibi dalgalar,
Sanki gönlümü parçalayan sapı ahşap baltalar.
Cennete girizgâhım da hatırlatır bana faniliğimi,
Kısık çığlıklarım zaten kulaklarıma mani değil mi?
Lüzumsuzdu tüm ümit tarafından terkediliş seanslarım,
Toprağında korku kokusu taşır oldu ambiyanslarım.
Bir adım daha attığımda dökülür gözden yaşlar.
Olanı biteni anladığım da ağlamalar yeniden başlar.
©ggurkann
G