Yaralarım üstü kapali mübalağa içimdeki nefret
Bir dünya yarattım kendime
Issız kurak ve bir okadar da insanlıktan uzak..
tüm iyilerimi siyaha kurban verdim ..
caiz değildi belki kendimi feda ettim
Bu yalan dünyaya ..
kaç geceyi tavaf ettiyse kırıklarım
aslına döndü buyruklarım ..
dört büyük kitaba kitledim sevapları
ihanet hamurunda yağruldu inandıklarım
Ölüm dedim ya ebedi kurtuluş
varlığım ikramken yaradan dan
sorgulatti Ademoğlu dediklerim
sarkık inançların kibirli insanları
sanki sonu yedi metre çaput değil gibi
katledilen iyiliklerin gölgesinde
böbürlenip saha kalkan suretler ...
içimdeki öfkenin derin sebebi
körelmiş beyinlerin utanç verici sefaletleri
fotosentez umutlar
asit yüklü yarınlar
Kim için ne için bu çaba
arşa çıkamadı daha medet umanlar dünyada
defnedilen güzel günler
haya perdesinin altında can cekistiler
soyu tükenen hayvanlar
soysuz insanlığa ibreti alem iken
buzullar erirken kör sağır dilsiz yürekler
zalimlige göz yumurken vicdanlar
akla zarar büyüyen arsız nesiller
uflesin İsrafil sûr'e
kıyamet iki bacaklı yürüyor yeryüzünde..
©eylull0808
E