Kıyamet çökerken sessizliğin hükmü,
Yıldızlar titrer gökyüzünde karanlıkta.
Sonsuz bir boşluk içinde yankılanan çığlıklar,
Bir senfoni gibi dinlenen yıkımın ezgisi.
Toprak titrer, dağlar ağlar, deniz feryat eder;
İnsanlık kaderine teslim olmuş,
Şehirler terkedilmiş, anılar unutulmuş.
Gözlerdeki acı, yüreklerdeki çaresizlik,
Kıyametin soğuk nefesi gibi bedenleri sarar.
Son perde iner, hiçlik çöker üzerimize,
Yıkımın gölgesinde kaybolur umutlar.
Kıyamet senfonisi çalar sonsuzluğun sessizliğinde,
Ve biz susarız, bekleriz yeniden doğuşu.
©alparslanx
A