Allah (c.c) Emin Cebrail (as) buyurdu: 'Ya Cebrail, biz filanca kulumuz'dan razıyız ve onu seviyoruz. Sizler de bu kulumuzu sevin.' diye buyurdu. Acaba bu Rabbi'min rıza ve sevgisine naim olabildik mi, ben bunun dehşetindeyim.
İsrafil'in sur'a üfürmesini beklemede ruhum, iflas etmiş damarlarımda dolaşan kanımın her zerresi yıkık, harap, çökmüş. Bedenim Azrail'i beklemede, gönlümde kopmuş bir kıyamet. Sur'un üfürüşüyle ruhum iflas etmiş. Ruhumun dehşetindeyim.
Sağa sola yalpalıyorum. Görmüyor gözlerim kendimden başka hiç kimseyi. Ben kendi derdimin dehşetine düşmüş, zararının ziyanında Üfürülmüş surun sarhoşluğunun dehşetindeyim.
Sanki Mukail (as) kamçısını bulutlara vursa ve çakacak bir şimşeğin bedenime çakması, bedenime isabet edecek diye beklemenin sarhoşluğunun dehşetindeyim.
Daha dehşetlisi Kalu Bela'da. Ahitnamede acaba ruhum isyandan mı, yoksa itaatdan mı? Kaldı bunun dehşetindeyim. Son nefeste kelime-i şehadet'i ikrar eder mi? Dil bir telkin eden bulunur mu? Yanı başımda Azrail (as) emanet canı almadan önce, bunun dehşetindeyim.
©doğukan01
H