Sahte bir yalnızlığın, kıyısına
Çöküp kalmıştı..
Karaya oturan hayat.
Susuz çölleri özlerken balıklar,
Ağaçlar geceyi özlemekteydi.
Esmeyen rüzgarın gözyaşında...
Karanlık beni nasıl esir edeceğini düşünmekteydi.
Hüzün hayrandı bana.
Gözlerime çökmüştü, silah zoruyla.
Zihnim mum ışığının
Gölge oyunu kahramanıydı.
Ve korku hiç uğramadı kalbime,
Çünkü beni sevmezdi...
Çocukluğumdan beri...
Sessiz sahillerin
Alaycı Kuşu anılar..
Hayatın kıyısında, kendimi unuttum..
Yorgunum..
Çoook yorgunum...
Baraküda 🍀
©baraküda
B