ela gözlü, kumral saçlı, cılız bir kız çocuğuyum ben...
üzerinde Ayşe'nin fatma'nın küçülen elbisesi,
kömür sobasının başında ödev yapan,
akşam ezanına kadar sokaklarda oynayan,
umut dolu, gözleri ışıl ışıl bakan ,sevgi dolu bir kız çocuğuyum ben.
Bayram arefesinde yeni elbiseleri baş ucunda uyuyan,
gözlerinden mutluluk okunan, küçük bir kız çocuğuyum ben.
komşu teyzeler şeker verince alırdı,
Aman sakın kimseye inanma diyen bir anne yoktu.
saatlerce bisiklet süren, öğle molasinda salça ekmek yiyen,
küçük bir kız çocuğuyum ben..
teknoloji adında eşyalar yoktu, hafta sonları tv izlenir, sobada kestaneler pişerdi.
eski evlerde, sobada mutluluk bulan
küçük bir kız çocuğuyum ben...
üstü bazen yamalı, bazen eski ne farkederdi
Annesi hep temiz giydirirdi, mis gibi kokardık.
ne güzeldi çocuk olmak,
ne güzeldi eskiden ,
öyle işlemiş benliğime ki,
öyle derin ki ...
bugün hala ruhuma o yılların işlendiği,
35 yaşında küçük bir kız çocuğuyum ben.
©liselim
F