Ela gözlü, kumral saçlı ,cılız bir kız çocuğuyum ben.
üzerinde Ayşe'nin fatma'nın küçülen elbisesi ,
kömür sobasının başında ödev yapan,
akşam ezanına kadar sokaklarda oynayan,
umut dolu, gözleri ışıl ışıl ,sevgi dolu bir kız çocuğuyum ben.
Bayram arefesinde yeni elbiseleri baş ucunda uyuyan,
gözlerinden mutluluk okunan, küçük bir kız çocuğuyum ben.
komşu teyzeler şeker verince alırdı.
Aman sakın kimseye inanma diyen bir Anne yoktu.
saatlerce bisiklet süren, öğle molasında salça ekmek yiyen ,
küçük bir kız çocuğuyum ben..
Teknoloji adında eşyalar yoktu, hafta sonları tv izlenir, sobada kestaneler pişerdi.
eski evlerde, sobanın başında mutluluk bulan
küçük bir kız çocuğuyum ben..
üstü bazen yamalı, bazen eski ne farkederdi
Annem hep temiz giydirirdi, mis gibi kokardık
ne güzeldi çocuk olmak,
ne güzeldi eskiden ...
öyle işlemiş benliğime,
öylesine derin ki,
bugün hala ruhuma o yılların işlendiği ,
tertemiz duygulu,
35 yaşında küçük bir kız çocuğuyum ben..
©liselim
F