Belki bunu sen yeşerince okursun kızım.
Babanın nasıl vakti geldiğinde yerlere düştüğünü.
Yaşadıklarından nasıl ders alıp hayata küstüğünü.
Yerle bir olan duygularının insanların nasıl öldürdüğünü.
Belki sen çiçekler açınca görürsün kızım.
Belki sen de benim yaşadıklarımı yaşarsın kızım.
Sen de benim gibi sevdiklerinle vedalaşırsın.
Kabuslar üstüne gelir kendine dalaşırsın.
Her çıkarda aynada gördüğün kendinin yakasına yapışırsın.
Belki sen de benim gibi hayattan sıkılırsın kızım.
Bu hayatın ne rengine, ne keyfine kan kızım
Çünkü her tebessümün de, tonlarca mutsuzluk yüzüne vurulacak,
İnsanlarla konuşamayacak, dilin tutulacak.
Gözlerin hep onlardan uzaklaşacak.
Ve o kâbus dan uyanmadan, bir uyku daha tutacak.
İşte, hayat budur, kimisi rahmetle doğar, kimisi de gülmeden veda eder kızım.
©ggurkann
G