Bazen içimde kocaman keşkeler büyüyor anne,
İlmek ilmek örüyor sanki kader ağlarını,
Ve ben bu defa sen oluyorum seni anlıyorum.
Bir lafa bazen saatlerce küsüyorum,
Milyon kere sabır çekip yeniden başlıyorum.
Anne, ne zor şey sen olmak;
Her şeyden sorumlu olup göz yummak.
Kollarında masallar dinleyip uyuyakaldığım
O sessiz huzurlu geceleri getir bana;
Şimdi anlarken ağlıyorum, kimi zaman
Oğlumun o tatlı kucağında, masumane bir edayla.
Ne zor şey anne olmak; kocaman dünyayı sırtlamak.
Her şeyden biraz kendinden daha çok katmak.
Bazen içimde kocaman keşkeler büyüyor anne,
Saramıyorum kendi yaramı, kanıyorum kendimce.
Ayağa kalkıp direndikçe kaç kez düştüğümü
Hiç sayamadım bile.
Ne zor şeymiş sen olmak anne, oysa kolaydı.
Ne kolaydı sana sitem edebilmek, değilmiş.
Bir lafın altında ezilen olduğunda dünya yıkılır
Altında hep sen kalırmışsın annem.
Ne zor şeymiş anne olmak, hep yükü sırtlayan.
Bazen içimde kocaman keşkeler büyüyor anne,
Affet seni anne olunca daha iyi anladığım için.
©eminebrkn1
E