Sokağımın başında kırık dökük ev.
Sesi kulaklarımda der ki; beni sev.
Boya, sıva kalmamış kapısı kırık.
Rutubetten elemli,duvarı çürük.
Kimleri ağırlamış,köhne haliyle.
Kimleri barındırmış tatlı diliyle.
Şimdiler de yanlızlık olmuş kaderi.
Apartmana yenilmiş buymuş kederi.
Miadına az kalmış ,süre dolmada
Susuz kalmış gül gibi rengi solmada.
Artık kedi, köpeğin olmuş sırdaşı.
Birde fareler ile dertteymiş başı.
Damı yağmur sızdırır,sanki içine ağlar.
İhtişamlı şeklini hatırlar mı dimağlar ?
Asır kadar ömrüyle savaşlara direnmiş.
Sultanlar zamanını son olarak görenmiş.
Artık yıkılmadasın hoşça kal koca çınar.
Bir tarihi anektod böyle sessizce yanar.
©ibn-ulvakt
M