ışıkları mat puslu karanlık ayazında
nice umutlar hayaller köhne kasabada
yaslamış bütün evler dağın yamacına
küçük kalem tutan eller ulaşmış amacına
ihtiyarlar kalmış köhne kasabada
can yoldaşları bir kaç köpek bir kaç kedi
hayat onlara burada kal soyledi
nice yetişenler kasabayı terk eyledi
onlar kopamadı toprağından
her yıl yeniden yeşerdiler geniş vadisinde
çağlayan ırmağında aynı şarkıyı söylediler
ak düşen saçlarıyla kazdılar toprağı
göz yaşlarıyla suladılar yeşerttiler
ve şimdi dünya denen gezegenin
son hasatina geldiler.
A