Torağa dokundu derviş,
Dudaklarında ilahi bir tesbih,
Parmaklarının ucunda bir tohum.
Toprak, tohuma kucak açtı.
Tohum, toprağa kavuştu yine.
"Sabır", dedi toprak,
Aşkın en kavurucu gerçeğiyle;
"Sabır", dedi tohum,
Belli belirsiz koklenerek...
Derviş "sabır", dedi,
Aşkı kalbinin en derinlerinde hissederek.
Yoksa yağmur kolayına yağsa,
Toprak tohumlarla canlansa,
Derviş sabretmese,
Yanmasa,
Yanılmaz mı?
Ö.ö
H