İfadelerde yalnızlık,
Gözlerde yılların acıları,
Ellerde toprak kokusu,
Saçlarda rüzgâr dokunuşu,
İnsan yaşadıkça bilir kendi korkusunu,
Herkes biraz kalp yoksulu,
Hissiz dudaklar, sözcük yoksunu,
Belkide yürek masumdu,
Her hücrede, acıların tortusu,
Boğazı düğümlendi içimizdeki çocuğun, yutkundu...
Öldürdüler acımadan, oysaki suçsuzdu,
Bunu tek bilen, yağmurdu...
Diyarlar gezdi kader,
Yürekler bitap düştü...
Tırnaklardaki emekler, kurtarılamadı, öldü...
Hayaller ve umutlar suya düştü,
Yoldan geçen insanların gerçek yüzü,
teker teker ortaya döküldü...
Şimdi ne diyecekler Allah'a hesap günü?
En başta gönlümüze koyulan bir deste güldü,
Yaşadıkça hepsi kurudu, soldu, yaprakları döküldü...
Dikenleri yüreğimize gömüldü,
Yaktı ciğerleri, kavurdu,
Kalpler artık birer kömürdü...
......
M