Sana küs değilim
Üzgünüm, kızgınım
Ama küs değilim
Kalbimde kırgın bir dervişin nârâları çınlatıyor ölmüş sokaklarımı
Göz ferleri söndü, bedenin uykusuz gecelerinde
Hem buruk hem dargınım
Ben yine de sana küs değilim
Sanki
Konuşmak meziyetmiş gibi
Durmadan konuşuyor olmamız
Bilmiyorum sana da garip gelmiyor mu bu
Susup izlesek bütün olup biteni
Ne konuşmak meziyet
Ne yaşamak
Biz sussak, hiç düşmesek , düşmek için koşmasak , koşmak için yola çıkmasak
Yola çıkmak için bulunduğumuz yerden çıkıp gitmeyi hayal etmesek
Çok büyük bir meziyet olmaz mıydı bu
Kim yapabilir ki şimdi bunu
Ölüm korkusu, geçim kaygısı,düzene ayak uydurma çabası,monotonluk
Kim sıyrılıp çıkabilir bunların dışına
Herkes tepenin zirvesine çıkmak için koşuyor da
Ben istemiyor muyum sanıyorsun
Ben de zirveye çıkmak istiyorum
Ama yorgunum
Benimde düşme korkum var işte
Bir daha düşersem sanırsam ayağa kalkamayacağım
Lütfen ! Lütfen susalım sadece
Ve hiç konuşmayalım
içimde durmadan zelzele çıkartan vicdanım , lütfen
Harâbeye dönmeden önce bu kalp,
susalım...
©dur_bayım
D