yavaş yavaş yitiriyoruz konuşma yetisini
tahamülümüz kalmamış
kendimizden başkasına
igrentiyle bakıyoruz insanların suratına
birilerin konuşması
uğultu gibi gibi geliyor kulağımıza
sigabiliyoruz kücücük bir ekrana
gizlimiz saklimiz kalmamiş alelen ortada
ilinasyon gibi herkes mutlu
bir tek biz mutsusuz koskoca dünyada
feryat figan ediyoruz yaralarimiza
yer mahşer her yer kan revan
kimsenin kimseyi görecek halı yok
yüzlerde gülücükler yürekte sessiz çığlıklar
ruhunu kaybetmiş insanlarla dolu yeryüzü
hareketleri bir robotu andırıyor sanki
saksıda ki bir çicek ve yahut
miderde yatan miskin bir kedi
gayesi yok amacı yok
yaldızlı boş kutu gibi
merkeze kendilerini koymuşlar
dünya onların etrafında dönüyor
bencilliğin getirdiği yanlizlik
son demlerini yaşıyor gibi dünya
koptu kopacak kiyamet
©gökçekız
G