Kör bir zaman savurdu bizleri
Geçmişin geleceğe umut olamadığı bir zamanda.
Belki de ikisi arasına sıkışmış bir zamandı.
Kor yürekler bıraktık, kör zamanlara
Renksiz hayaller serpiştirdik gök kuşağına
Korkular saldık umutlarımıza
Baharda açan duyguları kışlara gömdük
Görmek istemedikleirimize yumduk gözlerimizi
Ve kaybolduk yandıklarımızla, yaktıklarımızla
Hangi pencereden baksak kendimizi
görür olduk.
Egomuza çarptı ve yere düştü sevda
Ben ben ben!!
Sen demeyi bile beceremezken sevdiğimize
Nasıl biz olabilirdik ki?
Ve gitmek istediler, bir bir uğurladık...
Hayallerimizi, hâtıralarımızı, anılarımızı.
Kalem tutmaz ellerimizle yazdığımız kaderimizi kalem tutmaya başlarken sildik
Siyah mürekkep, beyazı karanlığa boğdu
Ve kaybettik...
Kalpleri kalıplara sığdırırken kaybettik.
©menesa-_
M