gecen hafta gittim hastahaneye bombos koridorlar ilk defa insanlar dostluktan kaçıyor
giriste ablamla ayrildik sanki bir daha çıkamıyacak gibi koridordan geçerken her adım sanki kalp atışımı hızlandırıyordu yürüdügüm ayak sesleri kulagımda yankılandı içimde bir korku ben korenayamı yakalandım bilmiyordum o günden üç gün önce ateşler içinde yanıyordum yatagımda ayrılık korkusu vardı aklımda sadece çaresizce yatıyordum titriyordum üşüyordum sanki kar tipiliyordu üstüme
doktora anlattıgımda bana kuşkulu bir şekilde bakmıştı yüzüme röntgen için çok beklemiştim röntgen için adımla çagırdılar beni gitmiştim giderken arkamdan bakan benim gibi dört hasta vardı agzı maskeli yarısı sonuç bekliyordu ve ben daha sonra çıktım bende digerleri gibi sonuç bekliyordum iki saate yakın beklemiştim içimde bir korku vardı sonra beklerken bir asker hastalandıgını anlatıyordu korena için misafirhaneye koyduklarini ve ateşler içinde yandıgını anlatıyordu yanındaki arkadaşına zature oldugunu anlatıyordu ve sonra beni çagırdılar sonuç için gitmiştim girdigimde doktorun benim için iyi sonuçlar söylemesi için dua ediyordum elimden gelen bu başka birşey gelmiyordu elimden doktor röntgen sonucunun çok iyi oldugunu söyleyince dünyalar nasılda benim olmuştu allah'a çok şükretmiştim
reçete yazmıştı doktor koşarak çıkmıştım içeriden mutlulugum hemen sönmüştü koridordaki insanları görünce koridor daki amcanın biri bana sormuştu korenaya yakalanmışmısın diye ve ben sonuç negatif çıktı ama biraz üşütmüşüm dedim dikkat kendine diye cevap verdi bende olur amca hepinize allah acil şifalar versin dedim ablam hala dışarıdaydı
beni bekliyordu sogukta ben hastaneden dışarı çıkıp geldigimi gören ablam nasılda sevinmişti ve o günden sonra saglıgımın ve o güzel eski günlerimin bana allah tarafından bir emanet oldugunu anlamıştım ama biliyordum ogünden sonra hiç eskisi gibi olmayacaktı
haberlerde ölen kişiler ve sonra işe gitmeye devam etmiştim hergün korku içinde akşamı bekliyorduk ve
cuma günü gelmişti çalışmamıza son gündü artık herkez evde kalacaktı dışarıya çıkmak yasaktı camilerden anons ile dışarı çıkmayın diye uyarıyorlardı ve ben hala yaşıyorum allah'ım sana çok şükürler olsun bu emanet canımı bana bagışladıgın için sizde hayatınızın kıymetini bilin degerli dostların
©jestiki389
J