Koridorun en zifiri karanlığından
Aydınlığa doğru yol alsam,telaşsız
Bir ses duysam esenlik dağıtan
İzbe, kuytu köşesinden kurtulsam beynimin
Girift labirentlerinden sıyrılsam
Soyunsam kederimden,
Giyinsem umut giysilerimi
Arınsam bir bir günahlardan
Yeni doğan bir can gibi.
Bir lahza durmadan nefes alsam
İlk defa alıyormuşçasına ciğerlerim yansa
Sadece mutluluktan ağlasam
Bir şarkı duysam duygu yüklü
Yüreğimden kan damlamasa acıdan
Bir gezgin olsam diyar diyar dolaşan
Gözün gördüğü en güzel manzara olsa
Karşımda duran
Dudaktan dökülen bir şiir olsam kafiyeli
Ya da efsaneler anlatan bir ozan
Hayalperest bir hikayeci,
Gönüllerin gül güzeli
Bir masal yazsam her satırında
Çocukluğumun izlerini taşıyan
Bir koridor var önümde ucu bucağı yok
Bir koridor var önümde dipsiz kuyu
Bir koridor karanlık,ışıksız
Bir koridor soluksuz,insansız
Koridorun en zifiri karanlığından,
Bilinmeyene doğru yürüyorum...
Yalnız...
©şehbal
Ş