Bi koridorun başındayım
Karşımda sarı ışıklardan kararmış deniz
Denizin delhizlerini besleyen yağmur
Şehiri koruyan çatılardan habersiz
Onun için farketmiyor mağdur
Anarşisi tanımıyor analiz
Apar topar topladığım valiz
Bilhassa hayallerim
Islanmasın diye bu har hur
Bir asayı çekiyor ellerim
Musanın kalbi kadar temiz
Biliyorum vurunca ikiye ayrılıcak deniz
Ve harekete geçicek tabutları talaştan olan tabur
Fakat vakti değil.
Henüz…
Daha limanda son vapur
Gecem ve gündüzümde eksik dopomin
Gökyüzü gözlerim misali
İçinde kalmışım ilkel bi matematiğin
Göz kapaklarımda güzel gözlerin hayali
Aramızda dolaşmakta şehrin hayaleti
Kıymetli kehanetimiz kıyametin delaleti
Bulmaz sanarsın seni tanrının adaleti
Eğer parçası değilsen hiçbir şeyin
Ve parçası olduğum tek şey yok oldu sabahleyin
İçimdeki mezarlıkta henüz yer bitmedi
Bekleyin
Tüm varlığım saçmalıktı dün
Şimdi tüm parçalarım mantığın
Önceden toprağı koruduğunu sanması gibiydim bi mantarın
Yarınsa özlemi olucam bi anahtarın
Şimdiyse sadece bi kantarım
Geçmişle gelecek arasında sıkışıp kalmışım
“Hangisiydi dün?
Hangisi boşanmaydı hangisi düğün?
Bazısı boşunaydı bazısı düğüm
Bazısı su kanalıydı bazısı güğüm”
Bu koridor benim evim değil
Tek arzum
Manzaram olan denizde boğulmaktı
Yağmurda ıslanıp
Yaşam kokan zehri solumaktı
Sokakları adımlayıp
Ufuktaki şehre sokulmaktı
Bi yılan tarafından sokulmak
Ve yabancı eller tarafından toprağın altına koyulmaktı
Şöyle bi bakınca…
Bi kuştan fazla bi şey istemedim
©abonten
A