Bakmakla yetiniyorum yalnızca
Belki korkaklık belki de daha fena
Belki endişelerim haklı çıkacak
Bir başkası saracak ellerini
Yahut göçüp gideceksin buralardan
Artık başka diyarlarda güneş açacak
Hiç yaşanmamış bir aşk bitecek
İçimdeki elem günden güne büyüyecek
Gördüğüm her çiçek seni hatırlatacak
Gecelerce seni düşleyeceğim
Seni konuşacak ağzım,dilim ve gözlerim...
Sessizlik hakimiyetini kaybediyor düşündükçe
Fırtınalar kopuyor zavallı yüreğimde
Yaşlar damlıyor yavaş yavaş karanlığa
Cılız bedenim korkudan titriyor
Bu basit kararı vermek uğruna
Azaplar içinde kıvranıyor.
Ve sen geliyorsun uzaklardan
Silüetin yetiyor dengemi bozmaya
Çok basit görünse de söylemek gerçeği
Bir cümle kavuşturabilecekken bizi
Bu korkak adam mahvedecek herşeyi.
©kösan
K