Korkuyorum alışır yokluğun yalnızlığıma
Acımaz geceme, gündüzüme verir zulmünü. Söz anlamaz, laf dinlemez
Beklenmedik yağmurlara tutulur gözlerim
Senden yana, tüm korkularım
Varlığınla, yokluğun arasında kalmak ne acı. Sarar tenimi tarifsiz bir sancı
Vazgeçermi bilmiyorum alışmaktan ?
Tepeden tırnağa, en baştan en uzağa kadar dolaşır yokluğunun sarmaşıkları
Korkuyorum nefes alamamaktan !
Ya sensiz ölürsem ?
Sensiz yaşadığım, varsayımı saymazsak
Çok şey değişmez belkide
Güneş solgun yüzlü manolya,
Gün kardelen buğusu
Gecelerin temsili; Deprem şiddetinde !
Ne kadar çok korkularım
Kıyısına sen vururken sevgilerimin...
©sevda-luk
S