isyan değil bu
kalbimin bahçesindeki tüm çiçekler solmuş
avuçlarımda bir kuş ölmüş
baktığım gökyüzü girininde grisi
ruhum sıyrılmış bedenimden
gözlerim boş bakıyor
kolumu kaldıracak can yok bedende
gelecek belirsiz geçmiş bosa harcanmis
mücadele etmekten bahsetsemde
ellerimle takıyorum boynuma yağlı urgani
iyiyim sorarlarsa ama iyi nasıl olur bilmiyorum
tutundugum dal catirtiyor
ben ise düsüyorum dipsiz kuyuya
harabe bir şehirim
bir zamanlar çocuk sesleri olan
şimdi ise sadece içinde acıyı barindiran
öylece bekliyorum
kanım çekiliyor denizin cekilmesi gibi
benzim sapsari
bu umutsuzluk korkutuyor beni
©gökçekız
G