Aslında gülüşlerimin ardında saklıdır hayal kırıklıklarım,
Gülüşlerimin ardındadır göz yaşlarım
Dağ gibi olur süzülüverir ara sıra
Büyüttüm,
İçimde büyüdüler
Susmak en büyük çağre oldu bana
Konuşmak gerekirdi oysa diyip gülümsedim yine,
En çokta insanlardan nefret ettim ben bu hayatta
Kendi kendimle konuşmayı öğrendim
Bir karıncaya derdimi anlatırken buldum kendimi,
Bir ağaca yasladım sırtımı zaman zaman
Orda dinlendim,
Nefes almayı özlemiştim çünkü
Sabretmek,
Ne kadar basit bir kelimedir.
Nefes almaya sabrım kalmadı benim
Insan hiç korkar mı kendinden
Yapacaklarından
Kendine hakim olamamaktan
Acıyı hissettirmekten
Bir çırpıda fırtına yaşatmaktan
Ben Artık Korkuyorum. .
©kubrafnk
K