Gaibten bir karartı, bir füsunlu silüet,
Korkusu var zihnimde, bir illet veya zillet.
Yoksunluk çepeçevre, sarmalamış bendimi,
Kaybetmişim ruhumu, veyâhut da kendimi...
Bir kayanın altında, hayat kurmuşum sanki,
Kaldırsalar yıkılır, evim barkım inan ki,
Bambaşka bir alemde, kendimi gizliyorum.
İnsanlık azaldıkça, korkuyu izliyorum...
Bir tepenin üstünde, barakadan bir evim,
Ben yalnızca insanlık, arzulayan bir devim.
İhtiyacım yok benim, kendimden başka güce,
Ben yalnızca bir devim, kimi zaman bir cüce..
Gâibten karartıya, kapattım kulağımı,
Salıverdim dünyaya, insanlık ulağımı,
Ben yalnızca insanım, insanı tanıyorum,
Korkuyla azaldıkça, insanlık arıyorum...
©frespiritt
F