Ana rahmini arar körpe fidanlar,
Babalar yok, omuzda yok bir yaran.
Cehaletin karanlığında kaybolur giderler,
Kor ateşe doğru sürüklenirler.
Çatlamış damarlar, yaralı kalpler,
Tabipte yok derman, çaresizlikler.
Bejmurde olmuş umutlar, solmuş hayaller,
Yırtıklar derin, yama tutmaz artık eller.
Kudurmuş kısrak gibi dünya dönüyor,
Taylar şahlanıyor, çığlıklar kopuyor.
Nereye gidiyoruz, bu son mu olacak?
Umut var mı karanlığın ardında, yoksa her şey batacak mı?
©hasanbey.
H