İki günlük dünya da,
Asırlarca çektiğim yalnızlığı anlatamam,
İnan yaşamak benim için bir yarış gibi,
Ne kadar çabalasam da bir adım fark atamam.
Sanırım yine her zaman ki gibi,
Diyeceğim her kötü sona "tamam".
Çünkü başka şansım yok ve ruh bedenden ayrılıyor.
Ağlak düşünceleri ötenazi ile dindirdim dün gece,
Bir de yaşam hevesimi,
Nedense o günden sonra hiç biri ayılmıyor.
Gözyaşlarımla unutturdum günlere mevsimi,
Yine benim badirelerin eli kelepçeli teslimi.
Çocukken kovaladığım patlak topum kadar,
Umutlarımı kovalasam belki kötü sonu mutlu ederdim,
Uyuşmuyor hiç insan dan gelen devaya derdim.
Çıkmaz yolun bile sonunu görmüşüm, şaşırmam artık,
Kalan süre de zaten sükûnetle kan revan içinde kaldık.
©ggurkann
G