Kötülük, bir gölge gibi karanlık,
İçimize sızar, sessizce, korkusuzca.
Bir kalp ki kırılmış, hiç belli etmeden,
Gözlerindeki umut, yavaşça ölürken.
Dilinle söylemesen de içinde bir çığlık,
Her adımda biraz daha eksilirsin, bir hiç.
Kötülük, o eski yara gibi kanar,
Ve zamanla ruhunu sarar, ağlatır.
İnce ince sızar içindeki acı,
Her an biraz daha derinleşir karanlık.
Bir düş gibi gelir, kaybolur, gider,
Ama izi kalır, her gecede bir korku olur.
Ve belki de en büyüğü, en acısı,
Kötülük, yüreğini parçalar, öldürür,
Ama kimse görmez, kimse duymaz,
Bir yürek çırpınırken, sessizce ölür.
(draven'in kaleminden✎ᝰ.)
©hayalet_
S