Önce acıyı her evin avlusuna ateş topu yaptılar.
Yeryüzünü buharsız bıraktılar.
Sonra neden yağmur yağıyor diye gökyüzüne kızdılar.
Dünyanın altını üstüne getirdiler.
Bunun adına da serde cesaret dediler.
Bütün evrendeki
en şişman domuzları bile doyuracak ekinlere sahipken,
en mikroskobik canları hiçe mahkûm ettiler.
Kavurdular,
cadı avına kurban ettiler
kuyruğunu yakalamayı
kendine ibadet sayan küreyi.
Tavansız gökyüzünü
çatı katı ruhsuzluğuna devşirdiler.
Susattılar,
şapkasız bıraktılar bütün korkulukları.
Kargaların halayında işlenmiş mendil oldular.
Kuyusuz bıraktılar mısır tarlalarını.
Ne serinleten bir müjde ki
ancak ve ancak kralın peştamalında püskül olup kaldılar.
M