Başlıyor yeniden krizlerim soluğum kesik vede titriyor ellerim.
Ahhh dönüyor başım gözlerimde donuk sesim yitik.
Bir köprü görüyorum kriz anımda yoksa omu karanlıklardan aydınlığa geçit.
Güneş dahi simsiyah oluyor göz bebeklerim kayıyor sanki düşen bir yıldız gibi.
Uzatıyor köprünün karşısından biri elini termetiz pak bir kişi.
Utanıyorum bu titrek ve pis ellerle dokunmaya o ele.
Gözleri gözlerimde gül kokusu tabiatı canlandırıyor sanki.
Yüzündeki ışık güneşten dende parlak ılık bir rüzgar esiyor.
Gel yanıma diyor tatlı bir sesle işitmiyor kulaklarım dünyayı o seslenirken.
Ve kriz bitiyor birden kendime geliyorum etrafımda kimse yok.
Etraf gül kokuyor dönen dünya duruyor derin bir nefes soluyorum.
Meğer elini uzatan Yaradanımın yarattığı yâran gül kokulu Nalan.
©azam
A