Yürüyordum usulca kalabalıkta
kalbim çok yorgundu hayata
neden niçin bilmiyorum sadece yorgundu
küçük tatlı bir çocuğun ablacım kelimesiyle
irkilmiştim çok masum ve çok tatlıydı
elinde bir tane yasin kitabı vardı
biraz eski ve yırtıktı gözlerimin içine
lütfen al dercesine bakıyordu
içten içe parçalanıyodum neden niçin
bu durumda diye bi yanım da mutlu olmuştu
ailesine küçücük yaşta olsa bile katkıda
buluyordu az çok demeden satmak istiyordu
çaba gösteriyodu bu beni mutlu ediyordu
küçücük ellerinden tuttum markete
doğru yürüyoduk gözleri boncuk boncuk olmuştu markete vardığımızda hadi
istediğini al ablacım dedim çok mutlu olmuştu ve çok ta utanmıştı yanakları al al
oldu bianda herşeyin fiyatına bakmaya
çalışiyodu elleriyle sayıyordu bide bekliyodum sadece küçük bi çikolata almış tı
çok şaşırmıstım sordum sessizce bu çok az
al istedigimı dememle dediği laf beni yıkmıştı "abla eğer ben çok alırsam yokluğu bilmem her gün canım ister almak babamda üzülür sonra" bu sözleri kalbini titretmişti
küçücük yaşta biri nasıl böyle düşünceliydi
beni hayata bikere daha bağladi masumum
©sessiz07
S