Yazmışlar idamımı..
Okumam yok, yok yazmam.
Okuyan, yazanları anlayamam.
Konuşurken saçmalarım, dilim dolanır.
Köyümden hiç çıkmadım, çıkamam.
13 yaşında verdiler 40 yaşında kocaya.
Bebeğim oldu adı Murat..
Büyüdüm onunlan..
Bilmem bebeğimin dilini anlayamam.
Anne beni idam ettiler.
Ne okumam var nede yazmam.
Kırmızı pabuç aldılar bana.
Beyaz çoraplar.
Tozlu bu yollar lastik ayakkabılarım
Yeter bana bahtım gibi kara.
Giyemem onları, hayallerim vardı...
Kırdılar. Bir oğlum oldu..
Ekmek yaptım sabahtan akşama kadar.
Çatlamış ellerimin arası un doldu..
Ateşler çatlattı yüzümü.
Saçlarım bitli.
Toz toprak çiçekli basmam...
40 yaşında verdiler beni 13 dü daha yaşım.
Bir oğlum oldu adı Murat...
Gece erken yattım sabah kalktım erken.
Sütüm yoktu..
Ağladı Murat..
Doyurdum onu açık çaylan...
Sessizdi sustu eşler, dostlar, akrabağlar...
Sahi baba neden sustun söyle bana..
İdamımı yazdılar hep bir ağızdan.
Benim ne okumam vardı nede yazmam..
Üşüdüm, titredim hep yalnızdım.
Kendi başımın çaresine baktım.
Yıldızlar gökyüzünden bana baktı.
Evlendirdiler beni yıldızlar taş olup başıma yağdı..
Taşların arasında keçilerimle büyüdüm.
Bir oğlum oldu adı Murat ben çaresizliğimde umut buldum.
Yalnızlığımı silkeledim.
Göz yaşlarım kundağını yıkadı..
Sesim çıkmazdı, terk edilip atmışlardı bir köşeye...
Anne bari sen acısaydın bana...
İnsan insanın celladıymış meğer annende olsa babanda olsa ne fark eder.
Bir oğlum oldu adı Murat..
Büyüttüm onu yokluk bile yokken...
Tükettim ona ömrümü mum gibi erirken..
©uğurünver
U