Bencillik miydi bizi mutsuz eden ?
Neşemizi umutsuzlukla karartan , değiştiren .. Kibir miydi yoksa bizi unutturan , mutluluktan alıkoyan .
Yoksa biz mi değişiyoruz?
Biz mi farklılaşıyoruz artık !.
Yanlış kararlar vererek çekiyoruz güneşe perdeleri karanlığa boğuyoruz odalarımızı. Yoksa küçükkenki mutluluğumuz umursamazlığımız mıydı ?
Peki ya o camdaki ayşe teyzeler , neredeler şimdi?
Dönüp dönüp gülmemize neden olan o eski zamanın fıkraları..
Bizi biz yapan birinin tebessümü müydü ?
Bir demet gülücük açtırmaktı yanakalarına tüm huzurumuz..
Küçükken gerçeklere kör olmak da güzeldi , korkunç hayatı daha geç tanımak kaybettirdi güzel yarınları.
Ve işte şimdi büyüdük her birimiz.
O eski duvarlara yaslanmış kimisi taşın üstünde kimisi bakkala koşerken o kahkahalı güzel zamanların insanları şimdi kendi hayatlarında büyüdüler .
Rahat uykular , sıkıntısız geceler , balkondan çıkan ayşe teyzeler olmayacaktı artık ..
Belki de bunun yerini aldı gözyaşları.
Geriye kalan ise bi parça "ohooo eskidendi Onlar " oldu.
Hayaller tükendi .
Mutluluğu , Gözlerindeki o gülümsemenin yerine sert ve kaba bakışların yer aldığını öğrendiğim gün uzaklaştım .
"Dümdüz insan" deriz ya hani , tam da öyle işte.
Küçük bir tebessümdü bize çocukluğumuzda ki masumluğu yaşatan,
Küçük bir tebessümdü bizim kışın ayaza karşı içimizi ısıtan,
Küçük bir tebessümdü bize hala o iyi insanlar var dedirten,
Küçük bir tebessümdü bizi insan yapan.
Ey şehrimin insanı ! Kıymet bilene eskiler hep güzeldir...
©ecrinurak
E