10 yılsonra...
bir zamanlar kırlarda gezinen kız...
papatyayı koparttığı için üzülen kız...
şimdi evleniyor...
ne de çabuk geçti değil mi küçük kız?
hayır, sen artık annenin küçük kızı değilsin,
annen büyüdüğünü istediği kadar inkar etsin.
sen annenin gelin kızısın...
şimdi son bir defa seyrediyorsun kırları,
ama elbisen pembeydi.
ne oldu pembe elbisene?
küstün mü o elbisene?
oysaki sarı saçlarınla ne güzeldin.
şimdi beyaz bir giysi.
küçük kız ağlıyorsun,
neden papatyalara öyle hüzünle bakıyorsun.
demek büyüdün,
kırlarda koşturduğun günü hatırlıyorum,
sanki dün...
üzerindeki pembe elbisenin yerini bir gelinlik aldı,
zaman ne hızlı,
sanki küçüklüğün masaldı...
küçük kız ne kadar güzelsin,
geçmişteki gözyaşların mı bunlar söyler misin?
küçük kız bırak çocukluğu,
topla kendini,
bu papatyalar seyrediyor seni,
üzme onları.
küçük kız ne yapıyorsun?
neden bir papatya kopartıyorsun?
bırak papatyaya fısıldamayı,
dinlesene, geliyor düğün alayı.
veda vakti,
küçük kız ne çok sarıldın annene,
ve o papatyayı verirken ne çok ağladın.
haydi düğüne...
küçük kız, sen de az değilsin,
demek damat beyden kır düğünü istemişsin,
birde her yeri papatyalarla bezetmişsin.
senin koşturduğun kırların papatyalarıymış,
yerlerine hemen yenilerini ekmişsin...
evet küçük kız,
artık evlisin,
annen inkar etsede çok güzel bir gelinsin.
gelin kız...
sana bir hediyem var,
şaşkın şaşkın bakma bana,
senin olmalı bu papatyalar...
©lavinya7
L