Sessiz bir akşamüstü çıkmış yolda yürürken,
Herkes köşesine çekilmiş kimse kalmamış ortada,
İnsanları işte dünya telaşı sarmışken,
Farkında bile değil insanoğlu yaptığı hiçbir şeyden,
İnsanlardan mı kaçış, yoksa kendinden mi kaçar insan,
O yüzden mi daha sessiz her zaman olduğundan,
Kaybetmiş kendini koyu bir sessizlikte,
Yüreği de olmasa farkı olmaz kimseden,
Ne denli sessizlik olsa da yine umut kesme,
Hiçbir zaman kendini kaybetmezsin kendinde...
Sessiz bir akşam üstü çıkmış yolda yürürken
Ben kaybettim kendimde kendimi
Senin hayalinin peşinde sürünürken
Taşmışım sevdan ile yüreğimin bendini
Sessiz bir gece yokluğunun çığlığı
Sararken bedenimi sımsıkı
Yüreğimde yokluğunun aldanışlığı
Bu can bu bedenden yokluğunda bıktı
©yagmurum_
M