En derinler de büyüttüğüm gül bahçesinden
Var oluşumuzun sebebi olan Sultan-ı Nebî'ye atfen;
Ey Efendim... Gönül bahçemin sahibi
Yaratılan varlıklar arasında yaratılışın en güzeli.
Sen'in le açtım gözlerimi Sen'in isminle var oldu tebessümlerim...
İçim de ılık bir rüzgar, telafuzu zor yandıkça yanar yüreğim ...
Beni ne zaman bir belâ musibet sarsa ,
Ne zaman bir acıya düçar olsam
Bir mihnet paramparça etsede kalbimi
Sen'in cektigin acılar gelir aklıma
Ozaman kendi derdimi unutur ve Ruhun'a yaslanırım
Ruhumun en derinliklerin de gül bahçeni ararım
Arşa reyhan kokusu salan nefesini
Derin derin ruhumun inceliklerine anlatırım
Tebessüm eder o nur dolu yüzünle çamurdan yüzüm
Çoğu zaman olmadığından eline geçirir beni hüzün
Sanki o an yanımdasın sanki gül kokar odam
Bir an Sen'in varlığınla ıslanır gözüm
©gülvekül
D