Duygunun en saf halinde rastlamıştı biçare gönül,
Çıkarsız verdiğim tüm güzel hayellere,
Birer birer döndüler, ve suskunlukla öldüler,
Değer miydi yakıp yıkmaya, kötülüğe saf tutmaya,
Boynu bükük, yarım kaldı hep satırlar,
Çiçeğe durmadan tomurcuğa dönen umutlar,
Bilmem bu mevsimde neyin nesi böyle,
En azından küçücük bir cümle söyle,
Göremez oldu işte kalp, tüm umutlar önümde sarp,
Bi gülüşün kaldı kursağımda doyamadım ona bile,
Yutkunurken çöker adın, diken olur, çığ olur gönlüme,
Söker alır ne kaldıysa senden geriye kalan,
Yalan... Seviyorum deyişin, özleyişin, yolumu gözleyişin,
Çocuksu bir hayali kucaklamış ümitler,
İnandırmış, öylesine tutkulu bağlanmış ki bu gözler,
Yokluğunu hep inkar etmiş, aranmış dudaklar,
Hep bir adım geriye gidiyor, korkuyor bu ayaklar,
Bulamamak, sona varmak düşüncesinde,
Haketmemişti bu ben sensizliği ne olursa olsun,
Varsın son bulsun nefes, olsada hayat altın kafes.
©imkansız
I