o kirli yüzler aydınlansın diye
biz hep savaşırdık şehirler her
gece bomboları dinlerken gözü
yaşlı analar çocukları nı oysam
emziremez kollarında ölür çünkü
kurşun lar derler adres sormaz
ağır bir demir karanlığı yürekli
sokak ortasında işkence görmüş
bir bedenin korku dolu yaşından
ezilenlerin umudu güneş yarına
doğunca ya kadar dır eller yarayı
saramaz acı çekmek özgürlük değil
yaşamak diye buna denmez pusuda
bir bedenin minicik ten i savruluyor
parça parça her köşe de diren halk
birgün çıkacak aydınlık lar umud a
sen o zaman gör bak neler olacak!
biz hep kavgalara karıştık her gece
el tetikte göz şu noktayı alır hedef
gökyüzü yağmur yerine kan doluyor
kirli elbise üzerine bembeyaz yüzler!
bir tebessüm saçıyor karanlık ay da
ranza demir yorgan soğuk duvarlar
ve ansızın haykırış esen rüzgârın bu
sesi karışık isyan la yorgun ayaklar
altına serilen sessiz şehirler yatıyor
ölü gibi zaten kimse yok bu pencere
korkuluk demir ve yanmayan ışıklar
içinde yalnızlığa terkedilmiş çoktan
sabah'ı görmeden yazık çok yazık ki
kuru gül gecelere tutunur kalbin de
C