Mucizevi bir aşk zannetmiştim,
Yalnızca düşlerde yaşanan, yanılmışım.
Saçma bir oyun olarak görülmüş,
Bozuk sevgi kodumla yargılananmışım...
Ben hiçbir şey başlatmadım,
Yalnızca senin düşlerinle avunurken,
Yine o düşlerden sen uyandırdın beni...
İlk sen hakaret ettin nedensizce,
Epik bir şiir yazmışım kendime,
Tabi ki sözde...
Beni ilgilendiren sevgini sorgulamama,
Müsade etmedin,imanıma kadar sorguladın
Kendin dedin imkansızlıklarını bu yüzden,
Rahatsız etmek istememiştim seni...
İçime her öfke biriktiğinde,
Gözyaşlarımla püskürttüm her seferinde...
İçimde çok ağır bir öfke varken,
Buraya nokta ölçüsünde bırakıyorum.
Gittikçe tüketiyorum,bitiyorum...
Sinirli olduğum için anlamıştım senin ani
Gelen sinirlerini,bu yüzdendi;
Hep susma eğilimlerim,
Ortamın sakinleşmesini beklemelerim...
Ağlamak, özlemek, düşünmek,
Bunlar zaten sevginin gerektirdikleri
Bunlarla övünülmez,ben övünmedim...
Tanrım:
İçime atmaktan herşeyi kırıldım,
Parçalandım,gebertti beni,
Kaybetmekten korkmadı sevgimi...
Neler neler söyledi,
Yok sayarak hislerimi
Hatta kandırdığımı iddia etti.
Görmezken gözüm aşk adına kimseyi,
Yormazken hiçbir kimse için mürekkebimi...
O kadar çok sevmiştim ki;
Odamın her bir köşesi şahitti...
Söylemleriyle ürküttü sevgimi
O da saklandı,hiç görülmedi...
Demiştim;
Kimseyi zorla alıkoyamam,
Kimseyi hiçbir şeye zorlayamam.
Kimseye de musallat olamam...
Emredersin!
Seninle uğraşmayı kesiyorum,
Kovuldum yine susuyorum...
Eski günlerdeki gibi devam et
Kızlara yazmaya şiirlerini...
Ben aradan çekiliyorum
Kahrolarak bitiyorum...
Amacım değil üzmek,
Yalnızca cevap vermek.
İşte bu yüzden susmuştum,
Herşeyi içimde biriktirerek...!
Güvenilir olmayan
bir insandan
kurtuldun...
.....
©şiiryazan.
Ş