Haykıracaktım,
Dökerek içimdeki tüm çöpleri,
Susmayı seçtim,korkarak kaybetmekten.
Bir kuraldır bu;
İki kişiden birinin uyguladığı,
Ve sonunda yandığı...
Dizecektim tüm öfkemi,
Piyon gibi dizelere,
Kuşanarak mürekkebimi...
Hakarete iftira karışınca,
Müdahale eder duruma Hâk,
Kaçışın olmayacak...
Kabul etmiştim,açamadım içimi,
Dizelere çokça anlatamadım seni,
Çok tanıyamadığım içindi...
Adın gibi biliyordun sevdiğimi,
Bu yüzden dizdin hakaretleri,
Korkmaktan kaybetmeyerek beni...
Bilmeseydin seni sevdiğimi,
Zaten hiç sevmeyecektin ki,
Kendin de biliyorsun bu gerçeği...
Her zaman eşit sandın şartlar,
Yaşamadım senin gibi somut aşklar,
Bilmem nasıl davranacağımı...
Üzerinde varken hata yığınları,
Aradın benim hatalarımı,
Ayıklar gibi pirinci...
Baştan aşağı nefret dolusun,
Nedenini bile açıklayamadığın,
Ve kendini yalana inandırdığın...
Gel! bana da dök nefretini,
Kurtul şeytanından içindeki,
Ve benden de...
©şiiryazan.
Ş