Ormanın kuytusunda çaresiz kalmış bir kuş.
Ağaçlar umursamaz, yollarsa hepten yokuş.
Dallar küsmüş kendine,sahipsizlik diz boyu.
Gözlerinde yağmurlar,hüzünlendiren bakış.
Bir yudum merhamete öylece özlem duyar.
Dünyayı baştan başa umut rengine boyar.
Sanki Yusuf misali hapsetmiş onu kuyu.
Bir kervan gelsin diye oturmuş süre sayar.
Var mıydı ailesi, eşi, dostu, kimsesi?
Şimdi ağlamaklıdır duyan olmuyor sesi.
Sarılmıştır kurumuş,bülbülsüz kalan güle.
Yine kahırla çeker,istemsiz son nefesi.
Kalbi artık pes eder,vakit ecele vurur.
Dalındaki gül gibi sıcak bedeni kurur.
Merhamet etmez orman,acımaz son anında.
Vücudu heykel gibi,öylece masum durur.
©muallimist
M