Sevmek için sevilmeyi dahi unutur insan!
Sevilmek için bakmamıştır çünkü?
O bir çift umut dolu gözlerle,
Yanılmış olsa bile.
Her düşüşünde biraz daha güçlenmiştir.
Defalarca duygularına yenilse bile,
Ayakta durmayı öğrenmiştir!
Düşe kalka yaşadığı bu hayat oyununda,
Sevmeyide öğrenmiştir.
Sevilmediğinden şüpesiz,
Kuşkusuzca sevmiştir!
O ruhundaki saflığın örtüsüz çıplaklığıyla güvenmiştir
Sevdiklerine!
Ve onu yine giydiren,
kaybetmediği dürüst kişiliģi olmuştur...
✍Şahin eroğlu
Ş